Tag Archives: ధాన్య సేకరణ

రైతన్నకు దన్ను పంజాబ్ ‘దారి’!

వ్యవసాయ ఉత్పత్తుల మార్కె టింగ్ వ్యవస్థ రైతులకు పూర్తిగా ప్రతికూలంగా ఉన్నందున రైతు తను పండించిన పంటకు గిట్టు బాటు ధర పొందలేని పరిస్థి తిలో కొట్టుమిట్టాడుతున్నాడు. ప్రస్తుత ప్రభుత్వాల ఆర్థిక విధా నాల్లో దళారులే పైచేయిగా సాగుతున్న ఈ మార్కెట్ వ్యవస్థ రైతు ఆర్థిక స్థితిగతులను పూర్తి గా నష్టపరిచే రీతిగా మారింది. మూలిగే నక్క మీద తాటికాయ పడినట్లు ప్రస్తుత రాష్ట్ర రాజకీయాలు రాష్ట్ర విభజనతో సహా అనేక సమస్యలతో అనిశ్చితిలో ఉన్న నేపథ్యంలో ప్రభుత్వం అయోమయం లో పడిపోయినట్లు అనిపిస్తున్నది.

అనేక ఇబ్బందులతో, ప్రకృతి వైపరీత్యాలతో, భరించలేకుండా పెరిగిపోయిన సాగువ్యయంతో తద్వారా ఏర్పడిన ఆర్థికపరమైన కష్టనష్టాలతో సతమతమవుతున్న రైతును, తను పండించిన పంటకు గిట్టుబాటు ధర లభించని స్థితిని మనం నిత్యం కళ్లప్పగించి చూస్తూనే ఉన్నాం. ప్రతి సంవత్సరం ప్రభుత్వ విధానాల్లో మార్పు రావాలని, ప్రకృతి వైపరీత్యాలు లేకుండా ఉండాలని, గిట్టుబాటు ధర రావాలని, అంతిమంగా తన ఆర్థికస్థోమత పెరగాలని రైతు నిత్యం ఆశగా ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నాడు. అయితే ఇవేమీ జరగడం లేదు సరికదా! రోజురోజుకు రైతు పరిస్థితి దిగజారిపోతున్నది. ముఖ్యంగా చిన్న, సన్న కారు రైతుల పరిస్థితులు దయనీయంగా మారిపోతు న్నాయి. దిగాలుపడిన రైతులు ధైర్యం కోల్పోయి ఆత్మ హత్యలకు పాల్పడుతున్నారు. వ్యవసాయం చేసేకన్నా కూలీకి పోతే కనీసం అప్పులు చేసే పని తప్పుతుందని, కడుపునిండా తిండి దొరుకుతుందనే భావన రైతాంగంలో దినదినం బలపడుతున్నది.

రైతుల అభద్రతా భావాన్ని ప్రస్తుత గడ్డుకాలంలో రెండు విపరీత పరిస్థితులకు ముడిపెట్టవచ్చు. మొదటిది పంట చేతికి అందకపోవడం. ఇది ప్రకృతి వైపరీత్యాల మూలంగా కావచ్చు లేదా వివిధ సాగుబడి ప్రమాణాలను పాటించకపోవడం వలన కావచ్చు.

రెండోది పండించిన పంటకు కనీస మద్దతు ధర రాక పోవడం. మద్దతు ధర రాకపోవడానికి కారణాలు వ్యవస్థ లోపభూయిష్టంగా ఉండటం, ఆ లోపాలను దళారులు తమకు అనుకూలంగా మలచుకోవడం. మన దేశంలో మద్దతు ధరలను అంచనాలు వేసి ప్రకటించడానికి కమిషనర్ ఫర్ అగ్రికల్చరల్ కాస్ట్స్ ప్రైసెస్ (సీఏసీపీ) అనే ఒక స్వయం ప్రతిపత్తి గల సంస్థ ఉంది. ఈ కమిషన్ ప్రతిపాదనలను రైతు సంఘాలు, బుద్ధిజీవులు, ప్రభుత్వం నియమించిన ఇతర కమిటీలు పరిశీలిస్తాయి. యూపీఏ ప్రభుత్వం ప్రముఖ వ్యవసాయ శాస్త్రవేత్త ఎం.ఎస్. స్వామినాథన్ నాయకత్వంలో నియమించిన జాతీయ రైతుల కమిషన్, రైతులకు కనీస మద్దతు ధరతోపాటు అనేక రాయితీలు కల్పించవలసిందిగా ప్రభుత్వానికి సిఫారసులు చేసింది. సగటున పంట సాగుబడికయ్యే ఖర్చు మీద కనీసం 50 శాతం అధికంగా గిట్టుబాటు ధరలు ఉండాలని ఆ కమిషన్ నిర్దేశించింది. అయితే ఈ కమిషన్ ప్రతిపాదనలను ప్రభుత్వం పూర్తిగా అమలు పరచలేదు. మద్దతు ధరలను పెంచితే ఆహార ధాన్యాలు, ఇతర నిత్యావసర వస్తువుల ధరలు విపరీతంగా పెరిగి పోతాయనే ఆందోళనతో ఇదమిద్ధమైన నిర్ణయాలు ప్రభు త్వం తీసుకోలేకపోతోంది. వరి, గోధుమ, నూనెగింజలు, అపరాలు, పత్తి, మిరప వంటి పంటలకు సీఏసీపీ మద్దతు ధరలు పెంచినా, మితిమీరిన ద్రవ్యోల్బణం వలన, విపరీ తంగా పెరిగిపోయిన వ్యయం వలన రైతాంగానికి నికర లాభం ఉండటం లేదు.

ప్రభుత్వాలు రైతులకు దశాబ్దాలుగా అనేక రాయి తీలు కల్పిస్తూ వచ్చింది. రుణాలను మాఫీ చేయటం, వసూళ్లు నిలిపివేయడం, ప్రతికూల పరిస్థితుల్లో అసలు లేక వడ్డీ మాఫీ చేయటం, తక్కువ ధరకు ఎరువులు, విత్తనాలు సరఫరా చేయటం, ఉచిత వ్యవసాయ విద్యుత్తు వంటి అనేక కార్యక్రమాలను చేపడుతూనే ఉన్నాయి. ఇన్ని రాయితీలు, రైతు శ్రేయస్సుకు ఉద్దేశించిన ఎన్నెన్నో పథకాలు అమలవుతున్నా, రైతుకు ఈ దుస్థితి ఎందుకు దాపురించింది? ఈ రాయితీలు, పెట్టుబడులు, బ్యాంక్ రుణాలు వెచ్చించి రైతులు పంటలు పండిస్తుంటే జరుగు తున్నదేమిటి? రైతుకు ఒరుగుతున్నది ఏమిటి? ఆలోచిస్తే ఒళ్లు గగుర్పొడిచే నిజాలు కళ్లముందు కదలాడతాయి. రైతుకు గిట్టుబాటు ధర రాకుండా అడ్డుకుంటున్న దళారీ వ్యవస్థకు ప్రభుత్వం, ప్రభుత్వరంగ సంస్థలు కొమ్ము కాస్తున్నాయి. అంటే ఏమిటి? వ్యవసాయరంగ అభివృద్ధికి ప్రభుత్వ పెట్టుబడులతోపాటు, మితిమీరిన వడ్డీలపై సేక రించిన మొత్తాలను పంట సాగుబడికి వినియోగిస్తుంటే, కొద్దో గొప్పో పెట్టుబడులతో దళారులు రైతుల దుస్థితిని సొమ్ము చేసుకుంటూ ఆరుగాలం వాళ్లు కష్టించి పండిం చిన ఫలాలను తన్నుకొని పోతున్నారు. దళారికి ప్రకృతి వైపరీత్యాలు లేవు, రుణాల బాధ లేదు, విత్తేది లేదు, ఎరువుల కొరత లేదు, నీటి ఎద్దడి లేదు, రేయింబవళ్లూ కరెంటు కోసం ఎదురుచూపులు లేవు. పెట్టుబడులు పెట్టి రైతులు పంటలు పండిస్తే తక్కువ ధరకు కొనుగోలు చేసి లాభాల పంట పండించుకుంటాడు. పోనీ ఆహార ధాన్యాల వినియోగదారుడికి ఏమైనా లబ్ధి చేకూరుతోందా అంటే, అదీ లేదు. వినియోగదారుడు ఆహార ధాన్యానికి చెల్లించే విలువ, రైతుకు సగటున అందే ధర మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం ఏ గణితశాస్త్రవేత్తకు కూడా అంతుపట్టని అగణిత సమస్య. ఈ గడ్డు పరిస్థితికి కారణం రైతుకు బాస టగా నిలబడలేని వ్యవస్థలోనే ఉన్నదని ఘంటాపథంగా చెప్పవచ్చు.

ప్రభుత్వాల, సంబంధిత అధికార, అనధికార వర్గాల దశాబ్దాల నిలువెత్తు నిర్లక్ష్యం ఫలితం ఇది. ఒక పక్క ఈ సంవత్సరం వరి ధాన్యానికి గిట్టుబాటు ధర లభించక రైతు పరిస్థితి బహుదీనంగా మారింది. దళారులు ధాన్యంలో లోపాలు ఉన్నవి లేనివి చూపించి క్వింటాలుకి కనీస మద్దతు ధర రూ.1,030గా ఉంటే, రూ.600 నుండి రూ.800లు మాత్రమే రైతు చేతిలో పెట్టి ధాన్యాన్ని కొనుగోలు చేశారు, చేస్తున్నారు. రైతుకి ఒక ఎకరా వరి పంటపై 15 నుండి 20 వేల రూపాయలు సాగుబడి మీద ఖర్చవుతూ ఉంటే 600 నుండి 800 వందలకి ధాన్యాన్ని అమ్ముకోవలసిన పరిస్థితి ఉండటం ఎంత ఘోరం! పంజాబ్, హర్యానా వంటి రాష్ట్రాల్లో ప్రభుత్వాలు రైతుల ధాన్యాన్ని మద్దతు ధరకు కొనుగోలు చేసి దళారులను కట్టడి చేశాయి. మన రాష్ట్రంలో వైఎస్ హయాంలో మార్క్‌ఫెడ్ లాంటి సంస్థల ద్వారా పసుపు, మిరప వంటి పంటలను మద్దతు ధరకు కొనుగోలు చేయించి, దళారుల ఎత్తుగడలను తిప్పికొట్టారు.

ప్రస్తుతం నెలకొన్న దుస్సహ పరిస్థితుల్లో ఇప్పటికైనా నివారణోపాయాలపై ప్రభుత్వాలు, ప్రభుత్వరంగ సంస్థ లు, రైతు సంఘాలు, వ్యవసాయ నిపుణులు, ఆర్థిక శాస్త్ర వేత్తలు కలసికట్టుగా తక్షణమే కార్యాచరణ ప్రణాళికను రూపొందించి, వ్యవసాయాన్ని, రైతాంగాన్ని కాపాడు కోవాలి. వాస్తవానికి అనతి కాలంలో రాష్ట్రానికి, దేశానికి ఆహార భద్రత పెను సమస్య కాబోతున్నది. కానీ ధాన్యం మన గోదాముల్లో పుష్కలంగా ఉందని, ఎక్కువయి పురుగుబట్టి పోతుందని, రైతులు అవసరానికి మించి సాగు చేస్తున్నారని తర్కించే వారు కూడా లేకపోలేదు. అదృష్టవశాత్తూ అటువంటి కుహనా మేధావుల మాటలను చెవిన పెట్టే వారు ఇంకా మన సమాజంలో అల్ప సంఖ్యా కులుగానే ఉన్నారు.

అయితే ప్రస్తుత పరిస్థితిలో పండించిన ధాన్యాన్ని నిలువచేసేందుకు చాలినన్ని గోదాములు ప్రభుత్వ, ప్రైవేట్‌రంగ సంస్థల వద్ద లేవు. రైతులు తమను చుట్టుముడుతున్న ఆర్థిక సంకటాలను తట్టుకోలేక సాగుబడి చేసే శక్తి కోల్పోతున్నారు. దేశవ్యాప్తంగా 40 శాతం మంది రైతులు సేద్యానికి స్వస్తి చెప్పాలని ఆలోచిస్తున్నారన్న చేదునిజాన్ని 2009 సెప్టెంబర్‌లో నేషనల్ సెంటర్ ఫర్ అగ్రికల్చరల్ ఎకనామిక్స్ అండ్ పాలసీ రీసెర్చి (ఎన్‌సీఏసీ) సంస్థ తమ విస్తృత పరిశోధనల ద్వారా నిగ్గు తేల్చింది. ప్రస్తుతం వ్యవసాయ పట్టభద్రులు, ఇతర రంగాలకు చెందిన విద్యాధికులు వ్యవసాయ వృత్తిని చేపట్టడానికి ముందుకు వచ్చే పరిస్థి తులు లేవు. ఈ విషమ పరిస్థితుల నుండి బయట పడాలంటే ప్రభుత్వ ఆలోచనా సరళిలో మౌలికమైన మార్పు రావాలి. అన్ని విధాలుగా రాయితీలు కొన సాగిస్తూ రైతాంగానికి చేయూతనందించడం దాని విధి. సమగ్ర రాష్ట్రీయ వ్యవసాయ విధానానికి నాంది పలకాలి. ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ రైతుకు కనీస మద్దతు ధర లాభ సాటిగా ఉండే విధంగా, లొసుగులు లేకుండా మార్గదర్శక సూత్రాలను పొందుపరచాలి. దళారీ వ్యవస్థ నుండి రైతులను కాపాడవలసిన ఆవశ్యకతను గుర్తించాలి. వ్యవ సాయం వృత్తి-ప్రవృత్తిగా స్వీకరించే వారికి ఈ విధాన నిర్ణయాలు ఉత్తేజం ఇవ్వాలి. సంబంధిత చట్టాలను కూడా పకడ్బందీగా రూపొందించాలి. ఇటువంటి సత్వర చర్యల ద్వారా మన దేశాన్ని ముందుకు నడిపించినప్పుడే ఆహార భద్రత విషయంలో ఆందోళనకు లోనుకావలసిన అవసరం ఉండదు.

-డా॥శరత్‌బాబు, ప్రధాన శాస్త్రవేత్త , నేషనల్ బ్యూరో ఆఫ్
ప్లాంట్ జెనెటిక్ రిసోర్సెస్
హైదరాబాదు

(సాక్షి దినపత్రిక లో వచ్చిన వ్యాసం) http://epaper.sakshi.com/apnews/Hyderabad-Main_Edition/15062011/4